W tym roku Świetlicki skończy sześćdziesiąt pięć lat, to także liczba bardziej jubileuszowa. Pięćdziesiąte urodziny poeta dosyć świętował, na przykład pisząc o swoim wieku w autorskim Wstępie do grubego zbioru Wiersze (2011). Dyktował też warunki obchodów stuletnich (przypadną w 2061, młodsi będą mogli sprawdzić):

Łaskawco… Dziś nawet miłosierny Samarytanin z Jezusowej przypowieści zaraz by opisał wszystko na Facebooku. Niemniej jest w tym stylistycznym podkręceniu Świetlickiego metoda. I ambiwalencja. Autor tak mocno kreuje swoją osobność, pojedynczość, wyjątkowość, że nie może już się z tej kreacji wycofać. (A przy okazji odsłania reguły życia społecznego, do których większość uczestników wolałaby się nie przyznawać.) Tyle że nie pisze do szuflady, wtedy odkrywcy i komentatorzy dopiero mieliby używanie w uszczknięciach! Wizerunek Świetlickiego był wyrazisty już przed książkowym debiutem, na który czytającej publiczności przyszło poczekać. No i założył poeta zespół rockowy, a Świetliki funkcjonowały inaczej niż The Residents, ukrywający swoją tożsamość.

A sławna fraza „dziś jestem w nastroju / nieprzysiadalnym” (Nieprzysiadalność z tomu 37 wierszy o wódce i papierosach, 1996) zyskała taką popularność, że trzeba było dłuuugiej ławy, na której przysiedli się wszyscy chętni.