Trasa niby oczywista: opodal wzgórze Monmartre i Sacré‑Cœur. Ale na trawersie nagle pojawia się Władysław Szpilman, który ponoć zapowiedział po wojnie, że nigdy nie pojedzie do Auschwitz, a zaraz po nim wyrasta Roman Polański, który na podstawie wspomnień Szpilmana nakręcił Pianistę, ale wcześniej odrzucił propozycję wyreżyserowania Listy Schindlera, bo nie był jeszcze gotów na konfrontację ze wspomnieniami. Zupełnie jakby chodziło o decyzję dotyczącą spraw ostatecznych, a zarazem najbardziej intymnych, prowokującą pytania: jak się do siebie samego, samej dobrać? Mówić czy nie mówić? Oraz lęk: co będzie, jeśli jednak powiem?

Sarah Kofman zdecydowała się mówić dopiero pod koniec życia, gdy była już uznaną filozofką, obracającą się w kręgu postaci, takich jak Jacques Derrida, Gilles Deleuze, Philippe Lacoue‑Labarthe, Jean‑Luc Nancy, autorką ponad dwudziestu książek. Jej decyzja dojrzewała w krótkich tekstach, pisanych bardzo odległym od akademickiego stylem, w których pojawiają się między innymi zapisy snów. W tomie Paroles suffoquées po raz pierwszy umieszcza wspomnienie o ojcu, rabinie Berku Kofmanie, który po aresztowaniu podczas obławy 16 lipca 1942 roku zostaje osadzony w obozie w Drancy, a następnie przetransportowany do Auschwitz i tam zamordowany. Właściwie nawet nie wspomnienie, a informację, wraz z listą nazwisk Żydów deportowanych do Auschwitz przez reżym Vichy, przedrukowaną za słynną publikacją Serge’a Klarsfelda Le Mémorial de la déportation des Juifs de France z 1978 roku. Prosta informacja pojawia się w kontekście dyskusji wywołanych przez rozważania Theodora Adorna o możliwości uprawiania poezji po Auschwitz oraz książki Maurice’a Blanchota i Roberta Antelme’a. Zupełnie jakby Kofman potrzebowała cudzego głosu, by zacząć mówić. Może też mocnego impulsu z zewnątrz – czemu, co prawda, sama zaprzeczała – w postaci Shoah Claude’a Lanzmanna oraz zbioru autobiograficznych tekstów La douleur Marguerite Duras, opisującej swoje przeżycia po aresztowaniu męża, Roberta Antelme’a, późniejszego autora L’Espèce humaine, dzieła które – jak powiadają – uruchomiło we Francji dyskusję o Zagładzie, i które Kofman skomentowała w swojej książce. Cóż bardziej wymownego niż jej tytuł, „Zdławione słowa”? Czyż można lepiej wyrazić napięcie między niemożnością ekspresji a nakazem złożenia świadectwa, między kompulsywnością mowy a niemożnością wypowiedzenia słowa i lękiem, i dalej – między pragnieniem zapomnienia a obowiązkiem upamiętnienia, między anamnezą a amnezją?