W 2019 roku w PIW‑owskiej Bibliotece Klasyków ukazały się cztery tomy Próz wybranych Andrzejewskiego (bez Popiołu i diamentu!) z posłowiem Andrzeja Skrendy. Był to pierwszy polski pisarz we wznowionej szacownej serii, niemniej edycja nie wywołała, jak ująłby rzecz pewien publicysta, wielkiej narodowej debaty nad autorem. Warto jednak gwoli ścisłości odnotować, że tom trzeci z Miazgą jest dostępny dzisiaj wyłącznie w postaci elektronicznej, nakład drukowany się wyczerpał. Ossolińska Biblioteka Narodowa wydała dotychczas Trzy opowieści w opracowaniu Włodzimierza Maciąga (1998) i wspomnianą przed chwilą Miazgę, którą przygotowała Anna Synoradzka‑Demadre (2002).

Wniosek ogólny byłby zatem mniej więcej taki, że edytorsko radzi sobie Andrzejewski wcale nieźle, gorzej natomiast z odświeżeniem recepcji. Czyżby działała klątwa Miazgi? Kiedy w 1966 roku w październikowym zeszycie „Twórczości” ukazał się fragment tej powieści, rozpoczęło się wielkie czekanie na całość. Ktoś wspominał o domach inteligenckich, gdzie ten pojedynczy numer miesięcznika ustawiany był na półce z książkami, nie z czasopismami – w uznaniu dla rangi pisarza i nowego dzieła.