Od czasu do czasu ukazują się nowe teksty o Jastrunie. To głównie pojedyncze szkice, ale jest też książka Marka Kuryłowicza Symbol prawa rzymskiego. Szkice o prawie rzymskim w utworach Louisa Aragona i Mieczysława Jastruna (Wydawnictwo UMCS, Lublin 2008). Jest też tom Jastrunowej prozy W innym miejscu, w innym czasie z roku 1994. Jeśli o czymś zapomniałem w tym wyliczeniu, a nie aspiruje ono do kompletności, nie wpływa to na ogólny obraz i dynamikę tego, jak powraca to dzieło w naszej literaturze. Swego czasu pisałem o losach tej twórczości po roku 1989¹. Dziś zapewne niektóre tezy i uwagi przedstawiłbym inaczej, niektóre detale skorygował, poprawił. Niemniej, dla losów pozgonnych tych wierszy ważne jest, jak się okazuje, że to nie istota liryki tego twórcy stanowiła przedmiot zainteresowania po jego śmierci, lecz raczej on sam – jego perypetie osobiste, biograficzne i ideowe, wybory moralne, stawiane mu zarzuty, wreszcie atmosfera tendencyjnego odsłaniania spraw problematycznych przez krytykę instrumentalną, spraw, których przecież Jastrun nie ukrywał. Co ciekawe i niezwykle istotne, wierszy takich jak oskarżycielskie Ballada o Puszczy Świętokrzyskiej, W bazylice Świętego Piotra (jest jeszcze w tomie z 1984 roku, gdyż jego wymowa wykracza poza kontekst czasu publikacji) czy zaangażowany, a wspomniany wyżej i „nieszkodliwy” – List Anny Żywioł ich autor do pewnego momentu nie próbował przemilczeć. Pokazywał je jeszcze w 1956 roku w Wierszach zebranych, a więc rok po publikacji tomu Poezja i prawda i w roku wydania Gorącego popiołu (uznawanego wraz z Poematem dla dorosłych za jeden z najważniejszych tomów rozrachunkowych), potem, zapewne z racji artystycznych (a może nie tylko), wspomniane liryki odrzucał.