Wieczór był gorący, od wschodu wiał lekki wilgotny wiatr. Gdzieś niedaleko musiała już szaleć burza. W przeciwieństwie do tamtego pamiętnego wieczoru nie byłem sam, całe Miasteczko było pełne ludzi. Z daleka dochodziły odgłosy muzyki, a ja szedłem pod prąd, gdyż wszyscy zmierzali już nad Leliszkę. W powietrzu czuło się podekscytowanie wzmocnione napięciem przed nadchodzącą burzą.

Wszedłem do hotelu, bardzo licząc, że spotkam pannę Asię. Przywitał mnie jednak ponury wzrok Potockiego.

– Dzień dobry – powiedziałem, siląc się na wesołość.

– Dobry wieczór – poprawił mnie zimno Potocki.

– Dobry wieczór. Liczyłem, że dziś służbę ma panna Asia.

– Panna Asia już tu nie pracuje.

– Czy można wiedzieć czemu?

– Wróciła na studia.

– Nie wiedziałem, że studiuje.

– A co pan w ogóle wie? Co pana interesuje? – odpowiedział nieco zniecierpliwiony, nieco znudzony.

– Panie Potocki…

– Nieważne. Przepraszam. Proszę, oto klucz do apartamentu Czajka…

– Prosiłem o inny.

– Tak? Zrozumiałem, że w innym pan nie chce mieszkać. Nieporozumienie… Trudno. Tym razem nie ma pan wyboru. Tylko ten został przygotowany.

– Czemu mnie to nie dziwi…

– Co takiego?

– Że nie mam wyboru…

Potocki zaśmiał się krótkim śmiechem z głębi grubego brzucha.

– Proszę, oto klucz, a teraz pan wybaczy, muszę pana pożegnać, bo śpieszę się nad Leliszkę.

– Tak, tak, rozumiem. Do zobaczenia.

[…]

[Dalszy ciąg można przeczytać w numerze.]