Do mnie, dzieci, wdowy!

Do mnie mosty pontonowe,

parafie i komisje, wypychacze zwierząt,

pacjenci ze skróconymi jelitami.

Do izb, dzieci, wdowy!

Do izb przez stawy

w koszulkach z elastanem,

niech prowadzi instynkt,

a nie łuk

brzegowy. Do snu,

dzieci, wdowy! Po którym kręcą się

bohaterowie

piosenki, powieści,

peony – tanie, ale na nic.

A sen? Z twarzą dziecka.

A potem? Sen bez twarzy.